Matthias Völkner, paramedisch assistent en student geneeskunde, werkte 4 dagen als vrijwilliger in India. “Dit zal ik nooit vergeten” Foto: Humedica
Vrijwilligerswerk in het Duncan ziekenhuis
Door Matthias Völkner/RBU, 2011/12/22
Het Duncan ziekenhuis is een klein missieziekenhuis dat zich in het Indiase Raxaul bevindt. Dit is een stad gelegen aan de grens met Nepal in één van de armste staten van het land, Bihar. Het ziekenhuis is dan ook het belangrijkste toevluchtsoord voor de zieken en stervenden van de bevolking in de regio Dar.
Sinds 2007 stuurt Humedica regelmatig artsen en verpleegkundigen naar het ziekenhuis om de lokale medewerkers permanent te ondersteunen bij dit belangrijke werk voor de zieken en de armsten in de regio. Matthias Völkner uit Tübingen is één van hen. Hij vertrok eind augustus 2011 op reis om te gaan helpen.
“Toen ik voor het Duncan ziekenhuis werd ingezet, was dit de eerste keer dat ik geen coördinator zou zijn, maar eerder een medische hulpkracht. Mijn eerdere werk met humedica in Darfur en Haiti werd in tegenstelling tot deze opdracht enorm beïnvloed door de toenmalige natuurrampen. Het heeft mee mijn rol als coördinator gevormd, waardoor ik niet echt veel tijd had om me met de patiënten bezig te houden.
Mijn reis naar India begon met een rit naar Milaan, om vervolgens door te reizen naar New Delhi, waar ik door een medewerker van de Emmanuel Hospital Association (EHA), de verantwoordelijke organisatievan het Duncan ziekenhuis, ontvangen werd. Hierop volgde er een 26 uur durende treinreis naar Raxaul, de locatie van de kliniek waar ik de volgende weken zou werken.
Zowel de lokale artsen als de verpleegkundigen werkten met een maximale inzet. Zo werd er met zeer weinig personeel fantastisch werk geleverd. Foto: humedica
Het ziekenhuis zelf bevindt zich op een zeer groot terrein waarop de medewerkers, familieleden van patiënten en de patiënten zelf wonen. Het duurde dan ook niet lang voor ik me realiseerdedat ik in een missieziekenhuis werkte. Wanneer elke dag begint met een ochtendgebed, elke zondag twee misdiensten heeft en er elke week een bijbelstudie te volgen is, dringt dit snel tot je door.
Als student geneeskunde was het voor mij belangrijk om bij te leren van ervaren dokters. Tijdens mijn verblijf van een aantal weken werd ik begeleid door mijn Indiase collega, Dr Sunil. Hij werd voor mij een echte mentor en stond me bij in de operatiekamer waar ik tal van ingrepen mocht doen zoals keizersnedes, manuele chirurgische ingrepen en nog veel meer.
Ik werd al snel beschouwd als een volwaardig lid van het team en het duurde dan ook maar een week voor ik mijn eigen, vaste taken toegewezen kreeg. Als getrainde eerstehulpverlener werd ik ingezet op de spoedafdeling waar ik dan mijn kennis doelgericht kon omzetten in de praktijk.
Veel patiënten werden opgenomen met een organosfaten vergiftiging, waarbij snel handelen noodzakelijk was. Ik legde maagsondes aan om het gif dat nog in de maag aanwezig was te kunnen verwijderen, zorgde voor de nodige middelen zodat patiënten meteen een tegengif toegediend kregen en ik bekommerde mij, in samenspraak met de behandelende arts, om de ademhaling van de patient.
Op één van mijn werkdagen werden er vijf patiënten opgenomen met hevig bloedende huidwonden aan het hoofd. Om de werkdruk van de arts in dienst een beetje te verlichten, verzorgde ik deze mensen en naaide hun wonden toe in de kleine operatiezaal. Sindsdien kwamen er steeds weer situaties voor waarbij ik mensen op deze manier kon verder helpen. De lokale artsen waren alleszins blij dat ze af en toe weer wat ademruimte kregen, zodat ze ook eens tijd hadden voor andere dingen.
Matthias Völkner en zijn Indiase collega’s die elke dag opnieuw het beste van zichzelf geven. Foto: humedica
Wat ik nooit meer zal vergeten, is het bezoek aan het Drop-In-Center. Dit is een plaats waar drugsverslaafden medische zorg en begeleiding kregen. In India is drugs vrij verkrijgbaar, dus buiten de lokale bevolking komen er zelfs Nepalezen hun voorraad aanvullen in de grensstad Raxaul, om deze vervolgens op te gebruiken.
Het was ongelooflijk indrukwekkend hoe de medewerkers van het centrum zich inzetten voor de verslaafden. Vele van hun patiënten weten amper wat het woord “liefde” of “genegenheid” betekent. Behandeld worden door christelijke medewerkers op een dergelijke manier betekent dan ook voor vele verslaafden het begin van een uitweg uit een vreselijke periode uit hun leven.
De verzorgers van het centrum investeren erg veel in hun werk. Helaas, onmiddellijke gevolgen of positieve veranderingen in het leven van deze drugsverslaafden zijn er door de vele personeelsverschuivingen niet echt te zien. Hun werk doet me eerlijk gezegd veel denken aan Jesus, zo een 2000-tal jaren geleden: Hij ging niet naar de gezonde mensen, integendeel, hij zocht de zieken en de armen op om hen te helpen.
Ik ben heel blij dat ik mijn tijd heb kunnen doorbrengen in het Duncan ziekenhuis te India. Het ziekenhuispersoneel dat zich zo liefdevol inzet om de mensen in Raxaul en daarbuiten te helpen, heeft een diepe indruk op mij gemaakt.
Uiteindelijk heb ik niet alleen op medisch vlak veel bijgeleerd. Het vertrouwen in God dat de artsen en verpleegkundigen in moeilijke situaties hebben, zal ik niet snel vergeten.
