De Belgische studentes verpleegkunde samen met de Indiase studentes verpleegkunde
Project in de kijker: Duncan ziekenhuis India
Door Inge Bennenbroek, 2009/03/12
Raxaul, een Indiase stad vlak bij de grens met Nepal. Veel mensen, veel verkeer. Ook veel armoede. Veel gezinnen moeten er rondkomen van minder dan € 1,- per dag. De bewoners hebben onvoldoende kansen en mogelijkheden op een goed inkomen, goed onderwijs en goede gezondheidszorg.
Eveline, Marjolein, Simran en Dana bevestigen dit. De Hasseltse studentes verpleegkunde zijn samen met hun begeleider Willy Vervoort op 31 januari jongsleden naar India afgereisd om twee weken lang via Humedica stage te lopen in het Duncan ziekenhuis in Raxaul. Een grondige voorbereiding bleek essentieel te zijn voor een zo soepel mogelijke aanpassing aan het grote verschil in onder andere werkomstandigheden en cultuur.
De studentes verbaasden zich over de taken die een Indiase verpleegster heeft vergeleken met die van een Belgische verpleegster: ‘De rol van een Indiase verpleegkundige bestaat enkel uit medische verzorging en de link leggen met de arts. Linnen wassen, eten bereiden en opdienen, de patiënt wassen, dit alles gebeurt door de familie die meegekomen is en op de binnenplaats van het ziekenhuis slaapt. Door de aanwezigheid van de familie van de patiënt is de verpleegkundige vaak onderhevig aan impulsief gedrag van de patiënt of zijn familie. Als de verzorging niet vordert zoals gewenst, worden patiënten naar huis gehaald of wordt de dokter en verpleegkundige geconfronteerd met een boze familie. Dit ondermijnt vaak de positie van de dokter.’
‘De schok was groot’, vertellen de studentes: ‘Voor de verzorging van brandwonden kreeg een 5-jarig jongetje geen pijnmedicatie, met als gevolg dat de verzorging enorm pijnlijk verliep. Dit jongentje zien lijden ging door merg en been. Ook leerden we veel over verschillende ziektes die we in België nooit zouden tegenkomen, zoals tetanus, eclampsie en lepra. Het gebrek aan materiaal resulteert er onder andere in dat de hygiënestandaarden anders zijn dan dat wij deze gewend zijn in België: We zagen handschoenen die op kapstokken hingen te drogen nadat ze uitgewassen waren. Deze handschoenen zouden later opnieuw gebruikt worden.’
De armoede waarmee de studentes tijdens hun verblijf in India geconfronteerd werden heeft eveneens een diepe indruk achtergelaten: ‘Tijdens een autorit kom je veel bedelaars tegen. Kinderen die niet eens boven het venster van je auto uitkomen, bedelen voor geld of eten. Het is moeilijk om er mee om te gaan, negeren is bijna onmogelijk. Hun geld of eten geven is ook niet altijd een optie. Er is zoveel armoede dat je deze nooit kan tegengaan door de bedelaars die je toevallig tegenkomt eten of geld te geven. Een ander veelvoorkomend beeld dat we zagen waren mensen die zich langs de straat wassen en in hutjes wonen gemaakt uit stoffen en doeken die ze eveneens langs de straat vinden.’
De stad Raxaul ligt in een van de armste deelstaten van India.
Stagebegeleider Willy Vervoort voegt toe: ‘Hoewel de medische diensten in het Duncan ziekenhuis naar omstandigheden goed zijn, is er in de regio over het algemeen te weinig toegang tot gezondheidszorg. Extra medische posten in de regio zijn eigenlijk noodzakelijk, onder andere ook om de lokale bevolking te onderwijzen in de basisbeginselen van hygiëne. Vaak komen patiënten toe in het ziekenhuis met ernstige infecties of in shock. De erbarmelijke transportmogelijkheden verslechteren slechts de situatie waarin de patiënt zich bevindt. Bihar is nog steeds één van de armste regio’s van India, met een hoge kindersterfte omwille van extreme armoede en ongeletterdheid. De uitzichtloosheid van de situatie, de vele aandoeningen die moeilijk te bestrijden zijn, veroorzaken een hoge graad van depressiviteit onder de bevolking.’
Ondanks de beperkingen in onder andere materiaal en voorzieningen probeert het personeel van het Duncan ziekenhuis toch zo goed als het kan hun patiënten te behandelen. Het missionarisziekenhuis drijft op idealisme. Er is weinig geld en mensen doen soms het bovenmenselijke om vooruit te komen.
Sinds 2007 ondersteunt Humedica het Duncan ziekenhuis in Raxaul. Humedica verleende destijds in samenwerking met het Duncan ziekenhuis hulp aan de slachtoffers van de zware overstromingen die het gebied teisterden. Vanwege de succesvolle samenwerking met het ziekenhuis besloot Humedica een langdurig partnerschap aan te gaan. Op dit moment stuurt Humedica regelmatig vrijwilligers naar het Duncan ziekenhuis om het lokale personeel bij te staan.
In juni 2008 volgde Willy Vervoort, docent verpleegkunde aan het VTI Hasselt, de voorbereidingstraining van Humedica voor medische vrijwilligers. Het idee groeide bij hem om met een aantal studenten in een hulpproject van de organisatie te stappen. Dit werd het Duncan ziekenhuis in Raxaul, India. Van de twintig leerlingen die zich opgaven om deel te nemen aan het project, werden er uiteindelijk 4 gekozen omwille van hun motivatie, de beheersing van de Engelse taal, het aanpassingsvermogen om te wonen en werken in sobere omstandigheden en het functioneren in een team.
