Dagboek India deel 2
We zijn op weg naar een community health center in Champapur, op een 20 km van Raxaul. Wekelijks organiseert het Duncan Hospitaal een geneeskundige en een prenatale consultatie. Een arts en een verpleegkundige verplaatsen zich dan voor één dag. Zij worden bijgestaan door de chauffeur en een lokale administratieve kracht.
Het gebouw werd indertijd opgericht door de Canadese dokter Bell (inderdaad diegene die we ontmoet hebben op de treinreis naar Raxaul!). Haar bedoeling was indertijd een klein dispensarium te openen waar ook bevallingen konden plaatsvinden. Nadat het Duncan ziekenhuis met onvoldoende personeel geconfronteerd werd, viel de continuïteit in Champapur weg. Pas sinds 7 maanden worden er opnieuw consultaties georganiseerd.
Tijdens het volgen van de consultaties kwamen opnieuw de klachten en aandoeningen naar voren die sterk verband houden met armoede. Een jongen (2,5j) heeft al 2 maand een chronische middenoorontsteking (is gelukkig tijdig tegen tetanus gevaccineerd geworden). Een 55-jarige blinde vrouw komt van 18km verderop deels te voet deels per kar, op haar rug een wonde die tuberculeus is. Een 19-jarige jongen van Champapur die 40km verder op school zit maar zich helemaal niet goed voelt (depressieve gevoelens). Talrijke patiënten lijden aan chronische ademhalingsproblemen en hartfalen.
Diagnose is één zaak, medicatie kunnen betalen een tweede en ze juist innemen een derde!! De meerderheid van de bevolking is analfabeet. Patiënten kunnen niet steeds terugvallen op geletterden waardoor de juiste therapie op voorhand reeds in duigen valt. De arts die ons vandaag vergezelde sprak van een onrustwekkend aantal patiënten die lijden aan depressies t.g.v. familiale problemen en armoede; elke dag opnieuw niet weten of je die dag geld kan verdienen om voedsel te kunnen kopen, bezorgt velen een enorme stress.
Weinig hygiënische levensomstandigheden, nauwelijks aanwezige gezondheidszorg, geen onderwijs. In geval er complicaties optreden bij een zwangerschap volgt een rit per ezelskar naar Raxaul. Het Duncan Hospital neemt dan ook bijna uitsluitend patiënten met complicaties op. Pre-eclampsie zie je niet in dit ziekenhuis, wel eclampsie !
Dokter Ruppa, gynaecologe, zei tijdens onze bijscholing over eclampsie dat er in India nog schrijnender situaties bestaan. Zij werkte een tweetal jaren in een gebied met overwegend stammen: de gezondheidszorg was er catastrofaal! We worden ons steeds meer bewust dat we India niet kennen, we hebben slechts een idee van de dagelijkse gezondheidsproblematiek in Raxaul en nabije omgeving.
