Werken in Soedan deel 3

Door Astrid de Kuijer, 2009/02/11

10 januari
De vrachtvliegtuigen uit Duitsland zijn eindelijk aangekomen! De vracht waar we al sinds november op zitten te wachten. Het is een zending van vooral medicijnen maar ook wat keukenspullen, bedden, autoclaven etc. Tijdens het uitladen van de vracht moeten wij, de internationals van Humedica, aanwezig zijn. Het vliegveld ligt midden in de woestijn en er staat een loeiharde wind. Mijn voeten en enkels worden gezandstraald en zien binnen 10 minuten oranje.

In de middag ga ik met een patient uit kamp Otash in de ambulance mee naar Nyala hospital. Het gebouw ziet er van buiten netjes uit. Op de binnenplaats is het superdruk met mensen die er liggen, zitten of een potje koken. Allemaal familie van patienten die hier opgenomen zijn.
Ik word rondgeleid en ben geschokt over wat ik aantref. Het is er smerig. Er liggen veel moeders met piepkleine babietjes. Sommigen zijn erg jong, anderen zijn klein door ondervoeding. Sommigen voelen ijskoud, anderen liggen te gillen van de honger omdat de moeder geen moedermelk heeft.

Ik kom bij de verloskamer aan en daar blijkt net een kindje geboren te zijn. Mijn tolk is een man en kan daar niet naar binnen dus ik ga alleen. De verloskundige is nog met de moeder bezig en ik vraag naar de baby. We verstaan elkaar niet maar ze wijst naar een tafel. En daar tref ik een kindje aan dat ligt te sterven. Als ik na 10 minuten de verloskamer verlaat is het kindje inmiddels overleden. Ik ben geschokt. In dit ziekenhuis in Nyala is er geen zuurstof, geen reanimatie, geen medicijnen, geen (kinder)arts, geen couveuse. Niets. Niets is hier om het kindje te redden. Ik realiseer me dat niet alleen de vluchtelingen in de kampen (waar Humedica actief is) arm zijn maar ook een groot deel van de bevolking in Nyala.

14 januari
In kamp Otash wil ik een electrische autoclaaf laten afleveren maar ik krijg te horen dat de generator gestolen is. En geen generator, geen electriciteit. Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe zo’n diefstal mogelijk is. Een generator is een groot en zwaar ding en de kliniek is midden in het kamp. De bewoners van de kampen willen graag de kliniek behouden, dus er is wel enige sociale controle. Bovendien is er 24u per dag een guard. Hoe is het dan mogelijk dat zo’n groot ding ongezien wordt meegenomen?

15 januari
Vandaag sluit ik m’n werk in Otash af. Het kamp waar ik ook m’n eerste dag kwam. Ik besluit vroeg in de middag daar vandaan te vertrekken omdat ik nog wat dingen op kantoor moet regelen en rijd daarom met de ambulance mee terug naar Nyala. We moeten een patient afleveren bij Nyala hospital en samen met haar, 6 familieleden, een babietje en een hoeveel rijst, matjes, pan , jerrycan water vertrek ik in de overvolle ambulance. De route door het kamp met die arme mensen achter me in de auto, maakt me treurig. Alles hier in het kamp ziet er nog net zo uit als 2 maanden geleden, toen ik hier aankwam. Volgende week vertrek ik weer naar mijn eigen luxe en veilige leven. Deze mensen leven in een uitzichtloze situatie.

 
 
Facebook