Astrid aan het werk. Foto: Humedica
Niger: verslag van een vrijwilliger
Door Astrid de Kuyer, 2009/05/27
Twee weken geleden is Humedica gestart met een vaccinatieprogramma in de omgeving van Kollo, even ten zuiden van Niamey, de hoofdstad van Niger. Vóór juli moeten er 150.000 mensen gevaccineerd worden.
Negen dagen ben ik hier nu. Na een lange dag treinen en vliegen kom ik midden in de nacht in Niamey aan waar ik bij pasteur Yacouba en zijn gezin overnacht. De volgende ochtend ontmoet ik de overige teamleden van Humedica.Op weg naar Kollo, onze thuisbasis, gaan we langs het Humedica kliniekje om alvast alles klaar te zetten om de volgende dag mee te nemen naar de dorpjes om te vaccineren.
Mijn eerste werkdag begint niet best. Met de ambulance en de Humedica auto volgepakt gaan we op weg en net voordat we op onze 1e bestemming van die dag aankomen krijgen we telefoon. We mogen niet gaan vaccineren. Het ministerie wil het vaccin controleren. Terug naar Kollo en wachten op wat er komen gaat.
Twee dagen later gaan we dan eindelijk aan de slag. Met ons team van 3 artsen en 3 verpleegkundigen komen we aan bij een dorpje, en krijgen een afdak aangeboden naast de waterplaats. Uit een diepe put halen vrouwen water op. Zwaar werk. Inmiddels verzamelen zich enkele honderden mensen bij de waterplaats en verdringen zich om ons heen. Kleine kindertjes worden door de schoolmeester in rijen gezet om als eerste gevaccineerd te worden. Sommigen zijn heel stoer, sommigen gillen het uit. De schoolmeester pakt dit met harde hand of stok aan. Tijd voor troosten is er niet, er moeten 150.000 mensen gevaccineerd worden….. We krijgen een heerlijke maaltijd aangeboden en vertrekken naar het volgende dorpje waar we de binnenplaats van de moskee toegewezen krijgen.
Onderweg naar huis komen we een familie tegen die naar ons onderweg was en besluiten hen hier ter plekke te vaccineren. Steeds meer mensen komen overal vandaan en als we dan eindelijk denken verder te kunnen rijden komt er in de verte een hele familie aanrennen. Volgepakt met spullen, kindertjes op de rug en achter zich aan slepend. We moeten verder om vóór het donker thuis te zijn. Lastige beslissing. Uiteindelijk komen de eerste kinderen van de familie bij ons aan terwijl we aan het inpakken zijn, dus toch maar even doorgewerkt. Als de kinderen zien waarvoor ze zo hard gerend hebben beginnen ze te huilen. Wat zal hun beloofd zijn?
Kinderen in de rij voor een vaccinatie. Foto: Humedica
