Humedica vrijwilligster Astrid de Kuijer vertelt over haar jongste ervaringen in Niger
Kollo 3 juni
We zijn weer hard aan het werk gelukkig. De grote koelbox is weer terug, samen met een lange lijst van dorpen waar we moeten gaan vaccineren. We zijn nog maar met 2 verpleegkundigen en 1 arts. Dus moeten we extra hard aan de slag.
Morgen is hier in Niamey voor het eerst sinds lange tijd een Security Meeting van de UN. Onze coördinator gaat er uiteraard ook heen. De regeringspartijen en de oppositie vliegen elkaar in de haren en dat kan er hevig aan toe gaan hier in Afrika…
Voor mij zal het zo’n vaart niet lopen want ik vertrek het komende weekend en dan komen er 4 nieuwe mensen uit Duitsland. Is maar goed ook want anders halen we de 150.000 vaccinaties niet.
Afgelopen nacht heeft het flink geregend. Over een maand begint hier het regenseizoen en daar kijkt iedereen naar uit. De aarde is gortdroog, er groeit niets meer en veel mensen hier in de Sahel hebben er onder te lijden. De meeste kinderen zijn te klein en te dun en hebben veel te bolle buikjes. Mogelijk door te eenzijdig voedsel en/of door wormen.
Vandaag weer op pad met de burgemeester van dit district Dnounga voorop als gids. We zijn heel wat dorpen afgereden maar uiteindelijk maar 450 mensen gevaccineerd. Overal kwam slechts een handje vol mensen naar ons toe. De meesten waren al gevaccineerd. Zo schiet het natuurlijk niet op en er volgende een heftige woordenwisseling met “Madame le Maire”.
Halverwege de middag kwamen we met de Landcruiser ambulance hopeloos vast te zitten. Het leek wel een moeras in alle droogte. Steeds dieper en dieper en uiteindelijk zat zelfs de onderkant van de auto helemaal vast en had de trekhaak zich ingegraven. En, natuurlijk in the middle of nowhere….
Slepen met de auto van de burgemeester lukte niet. Maar dat kon een kind zien. Het touwtje waarmee dat gebeuren ging was een soort springtouwtje. En dat knapte onmiddellijk. Uiteindelijk gingen Irmgard, Anita en ik verder met de auto van Madame le Maire en bleven Joseph, de chauffeur en Poubo, de tolk, bij de ambulance achter mét onze 10 liter water.
Madame le Maire bracht ons naar een doorgaande weg in een klasje en ging daar op een matje liggen slapen…… de 2 mannen gingen intussen lopend hulp zoeken en hebben met een tractor de ambulance losgekregen.
Uiteindelijk konden we nog een handjevol mensen vaccineren en kregen we een koelbox eten mee: een vette, kruidige vleesmassa die los in de koelbox was geschept. Maar wel aardig natuurlijk en dat na die ernstige woordenwisseling!
Op de Security Meeting bleek het voor ons district allemaal wel mee te vallen. Hier geldt code 1. De waarschuwingscodes gaan t/m 5. In Darfur is het alle maanden dat ik daar was code 4 geweest. Valt hier dus allemaal reuze mee.
Mijn laatste werkdag loopt anders dan gepland. We hebben het verzoek gekregen van de autoriteiten om naar het dorp Karma te gaan. Het dorpshoofd zal worden ingelicht. We houden rekening met veel mensen.
Na 2 ½ uur rijden komen we er aan en worden door het dorpshoofd in zijn kelder ontvangen. Daar blijkt dat hij niet op de hoogte is en dat de mensen in zijn dorp al gevaccineerd zijn! Inmiddels is het 11.30u en het is vrijdag dus om 13.00u is het tijd voor gebed. Geen tijd meer om in een ander dorp te gaan vaccineren.
Zo gaat dat vaak hier in Afrika. Óf de gemaakte afspraken zijn niet betrouwbaar, óf je auto komt vast te zitten, óf de spuiten worden niet op tijd geleverd, óf er is weer iets kapot aan de auto, óf je hebt een lekke band, óf een dorpshoofd laat je komen en wil alleen de vaccins en spuiten ontvangen om ze zeer waarschijnlijk te verkopen.
Het valt niet mee om 150.000 mensen op tijd te vaccineren….
De dag vóór m’n vertrek krijg ik van pasteur Yacouba een kadootje met de hartelijke groeten van Madame le Maire van Dnounga. De burgemeester we enige dagen terug een heftige woordenwisseling mee hadden. Ze is het tasje naar Niamey komen brengen en wenst me een goede reis.
En zo heb ik het hier ook ervaren. In alle armoede en honger zijn de mensen hier aller hartelijkst.
