Verhalen uit Zahleh

Door Astrid de Kuijer, 2013/10/24

Daar staat ze dan. Meisje van 10. Met haar broertje en zusje.
Geen glanzend zwarte haartjes met speldjes en strikjes, jurkje, armbandjes en kettinkjes, en leuke schoentjes. Maar slecht gevoed, wormen in ontlasting, scabiës (schurft), op blote voeten en vuil. Vreselijke vuil.
Gelaten kijkt ze de ruimte in. Het is een onscherpe foto maar ik kan het haar niet aandoen om met mijn andere camera nog een foto te maken.
Haar kleine zusje (niet in beeld), ondervoed, scabiës, uitgedroogd en heeft een ernstige longontsteking. We laten haar met spoed naar het ziekenhuis te brengen. Zeer de vraag of dit baby'tje het zal overleven.

Schrijnende gevallen in dit kamp.

Mohammed.is een Student van 22. Op de universiteit in Damascus werd hij opgepakt en een week lang vastgehouden en verhoord. Hij werd gemarteld met electrische schokken, al zijn vingers zijn gebroken. Na een week kwam hij vrij, en sinds een paar maanden is hij hier. Bloednerveus, zwetend, slaapt slecht en heeft een onregelmatige hartslag. Zijn vingers zijn behandeld en redelijk hersteld.

We zien vooral vrouwen met kinderen en oma's met kleinkinderen in de kampen. De mannen vechten in Syrië. Soms zijn de vader en de moeder allebei omgekomen.
Het noorden van de Bekaavallei mijden we. De sjiitische Hezbollah die president Assad steunt in de strijd in Syrië, raakt daar regelmatig slaags met de soenitische Libanezen. Er vallen doden en gewonden. Ons werkgebied is hierdoor beperkt tot het centrale deel van de Bekaa. Onze kampen liggen op 5km tot 200m van de Syrische grens.

Barbara, de dokter en ik zijn de komende week het enige medische team van Humedica. Dat gaat druk worden. We moeten per dag wel 150 patiënten kunnen zien en geconcentreerd blijven. Maar we zijn een goed team samen en gaan onze laatste week in Libanon er nog even flink tegenaan. Als wij vertrekken komen er 2 nieuwe medische teams.

Astrid

 
 
Facebook