Humedica Belgie: Projecten: Humanitaire noodhulp: Kenia: Turkana: Goud in de grond maar geen eten op tafel

Turkana: Goud in de grond maar geen eten op tafel

2012/08/01

Ejem, John, Lokoler, Masio en Mary. Allemaal verschillende mensen met hun eigen geschiedenis. Maar allemaal zijn of waren ze opgenomen in het voedselhulpprogramma dat Humedica samen met partnerorganisatie AMREF een jaar geleden heeft opgezet in Turkana in het noordwesten van Kenia. Een jaar waarin honderden mensen op ondervoeding werden onderzocht en er voor werden behandeld - en in veel gevallen alleen dankzij speciaal, energierijk voedsel konden overleven.

Stuk voor stuk zijn dit mensen met een heel eigen leven: vol teleurstellingen maar vol ook verwachtingen. Allemaal zijn ze Humedica dankbaar voor de steun die bijna als een wonder uit de lucht kwam vallen toen de nood als gevolg van de aanhoudende droogte steeds groter werd en niemand hen kon helpen. Met veel inwoners van Turkana gaat het ondertussen al een stuk beter, andere blijven nog steeds lijden onder de gevolgen van voedsel- en watertekort. Graag willen we enkele van de mensen die we hebben leren kennen in de afgelopen maanden aan u voorstellen.

Honger en ziekte: een vicieuze cirkel

Ejem Ejore was twee jaar en twee maanden oud toen hij met een gewicht van 7,6 kilo in het voedselhulpprogramma werd opgenomen. Eerst kreeg hij uit Europa toegeleverde babypap en daarna elke dag ook calorierijke biscuits en voedingsmelk.

Ejem op de arm van zijn oudere zus samen met zijn moeder en zijn broer. Foto: Humedica/Katja Weber

Zes weken later, in November 2011, is er goed nieuws. De kleine Ejem weegt ondertussen al 10 kilo! Nog steeds te weinig maar wel een duidelijke verbetering. Intussen kon ook onderzocht worden waarom Ejem zo weinig aankomt.

Een voordehandliggende maar belangrijke reden is dat de familie van 15 niet genoeg te eten heeft. Als gevolg daarvan kon Ejem's lichaam de suiker in het eten niet goed verwerken: het lichaam heeft daarvoor nood aan grotere hoeveelheden voedsel. Ook Ejem werd verzorgd met de NRG 5 biscuits.

John heeft TBC. Toen de voedingsdeskundigen de 37-jarige John afgelopen december voor het eerst ontmoetten woog hij amper 37 kilo. Hij herinnert zich de situatie: "In het begin kon ik enkel de NRG biscuits eten. Die zijn makkelijk om te eten, ik at ze vermengd met een speciale soort melk als een soort van brei. Ik ben er zeker van dat dat mijn leven heeft gered."

Intussen is hij twaalf kilo aangekomen en de voedingsdeskundigen moedigen hem aan om opnieuw een beetje op het veld te werken en naast mais ook voldoende groenten te eten. Hij komt nog regelmatig langs in het gezondheidscentrum om een pakket met aanvullende voeding af te halen.

Schatten die de maag niet kunnen vullen

Lokoler Kalale is een grote, sterke vrouw – typerend voor vrouwen uit Turkana. Ze verdient een klein beetje geld met het zoeken naar goud. In de streek zit er goudstof in de grond: op een goede dag vindt Lokoler na eindeloos te zeven met een pan een paar korrels goud. Dat je van goud zoeken meteen schatrijk wordt is een illusie: de paar korrels zijn amper 2 of 3 euro waard.

Met dit karige loon koopt ze voor haar gezin van zes voedsel en water dat ze in dure jerrycans van 20 liter moet kopen. Op een bepaald moment was Lokoler te zwak was om naar goud te zoeken, dit was een bijzonder zware periode. Lokoler is seropositief. Er was sowieso al te weinig te eten en door haar lege maag verdroeg haar lichaam de ARV medicijnen die de effecten van AIDS onder controle houden niet meer.

Het melkpoeder dat met de NRG biscuits vermengd wordt is eveneens calorierijk en bevat bovendien de nodige voedingsstoffen, vitaminen, mineralen en energie. Foto: Humedica/Katja Weber

Masio Lotakori is 55 jaar. Toen hij hoorde dat er in het gezondheidscentrum in Kaikor medicijnen en levensmiddelen voorhanden waren, is hij op pad gegaan. Hij vertelt: "Ik moest verschrikkelijk hoesten door Tuberculose. Dat is nu voorbij maar ik ben nog steeds seropositief. Zonder de extra verzorging met NRG zou het voor mij erg moeilijk zijn geweest."

"Vier maand lang heb ik de biscuits ontvangen. Nu heeft het gezondheidscentrum geen NRG meer en ik voel me opnieuw erg zwak. Maar toch ga ik de mensen in mijn dorp vertellen hoe de verzorging, medicatie en voeding mij geholpen heeft. Ik wil mensen aanmoedigen om niet bij de pakken te blijven zitten maar om ook hulp te zoeken."

Sterke familiebanden

Mary en John zijn tweelingen. Omdat Emily, de moeder van de twee kinderen alleen was en geen inkomen had nam John's grootmoeder de toen één jaar oude John onder haar hoede en probeerde wanhopig om hem te voeden.

Tweelingzus Mary en haar moeder hebben onderdak gevonden bij vrienden. Afgelopen februari woog Mary slechts 4 kilogram. Vandaag de dag is ze een vrolijk meisje met een gewicht van zo'n 7 kilo. De therapeutische melk, F100 genaamd, die ze gedurende 5 maanden toegediend kreeg, heeft haar goed gedaan. Hoe het in de toekomst verder moet weet haar moeder Emily nog niet.

Dit zijn maar enkele voorbeelden van mensen die Humedica heeft kunnen helpen. Ejem, John, Lokoler, Masio en Mary en vele, vele anderen bedanken de donors van Humedica met heel hun hart. We willen u graag vragen om ons te blijven ondersteunen zodat we de hulpverlening in de hoord van Afrika in de toekomst kunnen blijven voortzetten. Stort een bedrag op de rekening van Humedica (001-3727183-34) met de vermelding 'Hoorn van Afrika' of doe een donatie via Paypal.

 
 
Facebook