Foto: humedica
Verslag uit Haïti (2)
Door Astrid De Kuijer, 2010/04/05
Astrid De Kuijer werkt de komende maand op vrijwillige basis als verpleegkundige in Haïti en ging eerder al met Humedica naar Sudan, Darfur en naar Niger. In het dagelijkse leven werkt ze als seniorverpleegkundige op de polikliniek voor gastroenterologische oncologische chirurgie en mammacare van het UMC in Utrecht.
"Haïti, Port au Prince, 29 maart 2010
Een reis, van Frankfurt naar Santo Domingo en over de weg naar Haïti, Port au Prince, van 29 uur…….2 uur daarvan waren voor rekening van het Haïtiaanse grenspersoneel, dat hun best deed om wat extra te verdienen. Maar we zijn er. In Port au Prince, Haïti, waar op 12 januari een heftige aardbeving was.
Onderweg naar onze compound zien we in de buitenwijken van Port au Prince veel tenten en hutjes naast de woningen. En op de open terreinen tentenkampen. De komende maand is mijn thuisbasis in het weekend een tent op het terrein van een school, midden in Port au Prince. De overige dagen woon en werk ik in tenten in Leogane waar het epicentrum van de aardbeving was. Op de basis in Port au Prince treffen we veel Amerikaanse hulpverleners. De Amerikaanse marine is dit weekend voor een groot deel vertrokken. In Leogane treffen we humanitaire organisaties uit de hele wereld.
Bij aankomst in Port au Prince besluit ik m’n muskietennet-tentje onder de sterrenhemel op te zetten. De school heeft weinig te lijden gehad van de aardbeving. Hier en daar een scheurtje en deuren niet meer passen. Ons kantoor en opslag is in een klaslokaal. Buiten is van zeildoek een doucheruimte gemaakt. Sta je dus heerlijk met z’n allen in de zon te douchen! Wij zijn met een groot team. De meesten van ons blijven 1 maand, sommigen 4 maanden. Het schoolpersoneel verzorgt het ontbijt en een warme maaltijd per dag. Iedere dag rijst met bonen en een kippenpoot van een heel magere kip, voor de variatie soms ook rijst met mais en kip. We krijgen uitgebreid veiligheidsinstructies en het wordt me nu duidelijk waarom mensen een tent naast hun intacte en veilig bevonden woning hebben gezet. De reeks naschokken na de 1e beving volgden een ander patroon dan gebruikelijk en er wordt serieus rekening mee gehouden dat er nog een grote beving komt.
De eerste ochtend werken we in Hôpital Espoir. Vóór de aardbeving een kinderziekenhuis. Nu heeft Humedica er tijdelijk een orthopedische kliniek van gemaakt. Een paar dagen na de aardbeving is bij een 2e beving een deel van het ziekenhuis ingestort en sindsdien liggen de patiënten buiten in tenten. Alleen de operatiekamer, een radiologieruimte en laboratorium is binnen in gebruik. Aan het deel dat schade had opgelopen wordt inmiddels flink gebouwd. Sommigen patiënten werden wel al de eerste dag uit het puin bevrijd maar moesten nog dagen wachten op medische hulp. Veel patiënten met amputaties, veel ook die opnieuw geopereerd moeten worden omdat ze in de eerste dagen niet de juiste behandeling hebben gehad, wondinfecties omdat er geopereerd moest worden in een niet steriele situatie en met niet steriele instrumenten. Er was een gebrek was aan alles. Eén van de patiënten verloor zijn hele gezin en zijn vrouw ligt nog onder het puin, een ander verloor 14 familieleden. Een deel van ons team gaat hier werken een ander deel gaat naar Leogane.
Foto: humedica
Vanmiddag zijn we met z’n vijven naar Leogane vertrokken. Het is 2 uur rijden en daarom blijven we daar de hele week en komen alleen nog in het weekend naar Port au Prince. In Leogane lag het epicentrum van de beving en 90% van de gebouwen is ingestort. Het ziet er beroerd uit. Overal bergen puin en hier en daar een gebouw dat recht in elkaar is gezakt. Alles is slechts een paar meter hoog. En weer overal hutjes en tenten, zelfs op de één meter brede middenberm. Wij hebben een een klaslokaal en tenten ter beschikking achter een IDP* kamp. Vorige week is het vorige Humedicateam naar huis vertrokken en wij nemen het werk nu over. Ik ga de komende maand over de “dressing”. De tent waar ik wondbehandeling ga doen, infusen ga geven en testen op malaria.
De volgende ochtend om 5.00u voel ik de aarde een paar seconden trillen. Dit blijkt nog steeds regelmatig te gebeuren. Nadat ik in de vroege ochtend een selectie heb gemaakt van alle verbandmiddelen blijkt het dat we best veel van verschillende soorten wondbehandelings materiaal hebben. We hebben 2 tenten in gebruik: In de ene houden we een ‘out patient’, waar patiënten worden ingeschreven, een arts en medisch assistent de patiënten diagnosticeren en de medicijnen worden verstrekt. e meeste patiënten blijken malaria, scabiës, wormen en wondinfectie te hebben. Eén patiënt wordt zeer zwak binnen gebracht door de brommer-taxi en een wachtende weet te vertellen dat ze sikkelcel anaemie heeft en mogelijk nu malaria en uitgedroogd. Ze krijgt bij mij een infuus Ringer maar knapt er niet van op en we besluiten haar naar het ziekenhuis van Artsen zonder Grenzen te brengen. Daar zijn meer mogelijkheden maar eigenlijk denken we dat ze deze malaria niet gaat overleven.
Het tentenkamp waar we verblijven is erg basic en een grote sociale gemeenschap. Diverse NGO’s kamperen hier bij elkaar en helpen elkaar op het gebied van deskundigheid, verbandmaterialen, medicijnen en mankracht. Ik had in Nederland in de media heel andere verhalen over de humanitaire organisaties meegekregen… Dit kamp is zeer praktisch en deskundig opgezet door de THW, de Technische Hilfs Werke. Een organisatie die verantwoordelijk is voor de watervoorziening in een groot deel van het getroffen gebied. Iedere NGO in dit kamp heeft z’n eigen specialiteit. De Cubanen hebben een indrukwekkend geheel. In keurig opgestelde blauwe tenten hebben ze o.a. een radiologie apparaat en een echte operatiekamer.
Op paaszaterdag zien we geen patiënten in Leogane en vertrekken we naar Port au Prince om te helpen in ons Hôpital Espoir. Daar zijn ineens 15 patiënten tegelijk opgenomen omdat een plaatselijk ziekenhuis failliet is geraakt en de patiënten letterlijk op straat zette. De boel moet gereorganiseerd worden: tenten verplaatst, nieuwe tenten opgebouwd, schaduwplekken gecreëerd. Volgende week gaat er weer geopereerd worden dus maken we pakketten instrumenten en trachten ze te steriliseren in een eeuwenoude autoclaaf die we weer aan de praat hebben gekregen. Totdat de stroom uitvalt en er geen water meer is… Morgen paaszondag. Een dagje vrij om weer op te laden voor de volgende week."
Foto: humedica
