Verslag uit Haïti (1)
Katelijne Declerck, een vrijwilligster uit Deinze, is voor 4 weken met Humedica in Haïti. in dit artikel vertelt ze over haar ervaringen als hulpverlener in het zwaargetroffen land.
"Hallo Humedica Belgie!
Het is ondertussen bijna een week geleden dat we hier aangeland zijn met ons team. De rit vanuit Santo Domingo naar Port-au-Prince was al een hele belevenis op zich. Het was marktdag aan de grensovergang en heel druk met ongelooflijke verkeersopstoppingen tot gevolg. Voetgangers met koopwaar allerhande, typische mooi geschilderde taxis (taptaps) vol met mensen en handelswaar, moto`s en auto`s in alle modellen en kleuren, vrachtwagens vol mensen, we keken onze ogen uit vanachter de geblindeerde ramen. Aan de grens met Haiti werd er even over en weer gediscussieerd maar we hadden enkele goede managers in de groep zodat we uiteindelijk konden doorrijden, elk in het bezit van de juiste stempel.
De helft van de groep is werkzaam in Leogane en de andere helft is hier in Port-au-Prince gebleven en werkt in Hopital Espoir. Het ziekenhuis waar we werken valt heel goed mee. Alle patienten verblijven in tenten vanwege de kans op een naschok maar ook omdat de mensen ongelooflijk veel schrik hebben en niet meer binnen durven te overnachten. Begrijpelijk ook, want iedereen moet de trappen op en af met gebroken benen, wat het bij een naschok onmenselijk zou maken om dit te verwezenlijken. De tentenkamers in het ziekenhuis zijn goed ingericht en de patienten hebben elk hun ruimte binnen de tent. De meeste patienten liepen beenbreuken op en kregen een externe fixator of gips. Enkele patienten verloren een arm of een been. Veel wonden raakten nadien geinfecteerd, dus veel wondzorg in de mobiele kamers. Het is niet altijd gemakkelijk wondzorg te doen op je knieen, bij mensen die op veldbedden liggen.
De meeste mensen die gewond raakten verloren ook vaak familieleden. Een jonge man in het ziekenhuis verloor al zijn familieleden tijdens de aardbeving. Zijn vrouw lag nog onder het puin als de opruimwerken begonnen en hij heeft nooit afscheid kunnen nemen, intriestig. Een andere man verloor zijn vrouw en bleef achter met een twee jaar oud dochtertje. Een jonge vrouw die voor laborante studeerde en in de universiteit aanwezig was tijdens de aardbeving verloor haar linkeram en brak haar linker been toen de universiteit in elkaar stortte. Haar toekomst viel samen met de aardbeving in duigen. En toch gaat het leven hier verder. Duizend en een stalletjes met koopwaar langs de straten, er wordt puin geruimd en de huizen of toch gedeeltes ervan worden terug opgebouwd. Het is bewonderenswaardig dat de Haitianen zo veel moed hebben om door te gaan. Velen hadden reeds weinig of niks voor de aardbeving en toch voelen ze zich gesteund door hun God waarin ze rotsvast geloven.
De eerste week deden de dokters reeds hun eerste operatie. Het was een beetje zoeken naar de juiste instrumenten die niet altijd even scherp, laat staan steriel waren. We vonden heel wat instrumenten in een ziekenhuis dat dramatisch genoeg gesloten werd vanwege geldgebrek. We namen 14 patienten over, wat een serieuze reorganisatie vroeg van de bestaande tenten. Er werd met man en macht gewerkt aan het dichtmaken van putten om de grond te effenen , het verplaatsen van tenten en het installeren van twee nieuwe tenten. Er werd heel wat hebben en houden uit de tenten gehaald en terug geplaatst en dit alles bij temperaturen tot 35°C. Het werd ook even zoeken naar onze patienten die we nog niet zo goed kenden maar uiteindelijk was iederen tevreden en hadden we een tent met alleen kinderen en een tent waarin vijf jonge meisjes samen verbleven.
Er kunnen hopelijk enkele families in het ´Family Sponsor Ship Programma´opgenomen worden. Dit is een programma waarin families met jonge kinderen, die alles verloren, kunnen opgenomen worden om een financiele tegemoetkoming te krijgen.
We werken ook samen met de helpende handen die vanuit de ganse wereld aanwezig zijn. Dit maakt het niet altijd gemakkelijk want soms blijven mensen maar voor een week of zelfs een dag en is het telkens opnieuw uitleggen en inwerken, maar iedereen is welkom. Nu we beginnen met de operaties zal er nog heel wat zorg bijkomen. De kinesiste binnen ons team heeft haar handen vol aan 39 patienten, een bijna onmogelijke opdracht die ze toch gedaan krijgt.
We werken hard maar met ons hart in ons team met 4 verschillende nationaliteiten en vullen elkaar heel goed aan. Niet altijd gemakkelijk want ik ervaar dat je ook binnen West-Europa verschillende culturen hebt. Het belangrijkste is dat we hier een meerwaarde kunnen bieden en de Haitianen kunnen helpen om terug een mobieler leven op te bouwen, zowel letterlijk als figuurlijk."
