Foto: humedica
Haïti: verslag van een chirurg
2010/07/26
Zonder onze vrijwilligers, die zich elke dag weer inzetten om mensen in nood te helpen zou humedica nooit de projecten die het nu uitvoert van de grond kunnen krijgen. Daarbovenop zijn het ook deze vrijwilligers die het beste de verslag kunnen doen over de situatie in de landen waarin onze teams momenteel actief zijn. Zij hebben alles met eigen ogen gezien, met eigen oren gehoord en alles zelf meegemaakt.
Één van die vrijwilligers is Philip Fischer. Deze chirurg keerde eind juni terug uit Haïti waar hij Humedica hielp om vele patiënten van het "Hôpital Espoir" op weg te zetten naar een betere toekomst. Hij zag, hoorde en voelde zelf mee met de patiënten en vertelt ons over zijn ervaringen in volgend verslag.
“Op 21 mei 2010 vertrok een team van 10 mensen, inclusief ikzelf, naar Haïti met als doel de hulpverleningsteams van Humedica to versterken. Het was voor ons allemaal onze eerste noodhulp missie. Niettemin was de samenstelling van ons team ideaal.
Ieder van ons had zijn eigen medische expertise. Zo bestond het team uit een anaesthesist, een internist, een spoedchirurg, een kinderarts, een radioloog, verplegend personeel en een aantal studenten geneeskunde.
Sommigen van ons begonnen te werken vanuit het “Hôpital Espoir” een kinerziekenhuis dat werd omgebouwd tot een spoedziekenhuis terwijl anderen hielpen om de mobiele kliniek in Leogane, waar het epicentrum van de aardbeving zich bevond, draaiende te houden.
Behandeing
Stap voor stap leert deze patiënte lopen met haar beenprothese. Foto: humedica
Toen we met het vliegtuig aankwamen in Haïti en daalden over Port-au-Prince om te gaan landen konden we al de duizenden tenten en kampen zien waar de slachtoffers van de aardbeving hun heil hadden gezocht. De eerste twee weken besteedden we vooral aan het verwijderen van ‘plaatjes’; deze metalen hulpstukken werden aangebracht om breuken te helpen genezen maar veroorzaakten daarna infecties. Dit resulteerde in ernstige zweren die behandeld moesten worden.
Al gauw hoorden mensen in de omgeving dat er een team van chirurgen aan het werk was in het Hôpital D’espoir en zo kwamen er dagelijks medische spoedgevallen binnen. Met pick-up trucks werden ze gebracht, vaak gewikkeld in bebloedde lakens. Hoewel deze verwondingen vaak geen ditect gevolg van de aardbeving waren, waren ze zeker niet minder ernstig.
We behandelden wonden opgelopen tijdens bouwongevallen, kinderen die zwaar ten val waren gekomen, zware hoofdwonden, … We opereerden zwaargewonde slachtoffers van verkeersongevallen, stelpten bloedingen, verzekerden de werking van het ademhalingsstelsel en schreven pijnstillers voor. En terwijl wij opereerden en wonden verzorgden werkten kinesisten tegelijkertijd aan de revalidatie van de patiënten.
Ernstige psychologische trauma’s
Veel van de kinderen die ik ontmoette leken op het eerste gezicht gelukkig en blij maar van zodra je hen wilt onderzoeken of hun hechtingen wilt verwijderen beginnen ze bittere tranen te huilen.
Een studie werd uitgevoerd in ons ziekenhuis wees uit dat maar liefst 71% van alle ondervraagde patiënten tekenen vertoonden die overeenkomen met symptomen van het post-traumatisch stress-syndroom. De mensen kregen dus niet enkel te lijden onder fysieke verwondingen maar werden ook nog eens gekweld door psychologische trauma’s.
Het is niet in te schatten in welke mate de slachtoffers psychologisch getraumatiseerd zijn. Foto: humedica
Naarmate de weken verstreken, verschoof de focus van onze activiteiten. Nadat we de acute infecties behandeld hadden werden we geconfronteerd met een ander probleem: het ontslaan van patiënten uit het ziekenhuis bleek uiterst moeilijk. Logisch: ze hadden nergens om naartoe te gaan.
Ze verloren hun huizen, hun kinderen en familieleden kwamen om tijdens de aardbeving. We verzorgden elke patiënt en probeerden een tent en een veilige plaats voor hen te zoeken. Veel patiënten keren nog steeds regelmatig terug naar het ziekenhuis voor kinesitherapie.
Tijdens de komende jaren zal de Haïtiaanse bevolking een moeilijke strijd moeten blijven voeren, veel mensen verloren immers een arm of been bij de aardbeving. Bovendien is er een gebrek aan alles: aan voedsel, materiaal, opvang, onderwijs en aan gespecialiseerde medische behandelingen.
Haiti is één van de armste landen ter wereld en is afhankelijk van onze steun!”
Haiti kan niet overleven zonder uw hulp. Steun daarom het project van humedica in Haïti en maak een financiële gift over op de rekening van humedica: 001-3727183-34 met als mededeling "Haiti".
