Met de steun van een partnerorganisatie kan het humedica team nu ook gebruik maken van deze helikopter voor hun werk. Foto: humedica
Dagboek uit Haïti: Verder gaan met het leven in Port-au-Prince
Door Judith Kühl, 2010/01/28
Judith Kuhl coördineert het journalistieke werk van de media vertegenwoordigers die het team van Humedica vergezellen. Ze regelt interviews en doet verslag van de situatie zoals in dit fragment uit haar “Dagboek uit Haîti”. Judith Kühl brengt verslag uit vanuit een verwoeste stad, tussen hoop en angst.
26 januari 2010, 13u10 lokale tijd
Langzaam keert het leven in de straten van Port-au-Prince terug naar de relatief normale gang van zaken. Hoewel we met stelligheid nog ver weg zijn van het normale alledaagse leven, lijkt er toch stilaan een einde te komen aan de dagen van complete chaos die we ervoeren vlak na de ramp.
Niettemin hangen de geïmproviseerde borden met mededelingen als „We need help! We need food here!“ nog steeds aan de deuren. Overal waar hulpverleningsorganisaties voedsel of water uitdelen of medische hulp verschaffen vormen zich lange rijen.
Ook in de humedica ziekenhuizen dealt de vraag naar medische zorg niet. Nog altijd zwerven veel mensen door de stad, hun overblijvende bezittingen op hun rug dragend. Ze lijken op zoek naar een nieuw begin.
Dit doet me denken me aan de woorden van de Haïtiaanse ambassadeur H.E. Jean-Robert Saget die enkele dagen na de ramp het volgende zei: “Wanneer we verwijzen naar tijd zal Haïti voortaan verwijzen naar twee tijdperken: datgene voor 12 januari en datgene erna.”
Nog steeds, dag na dag, doet de stank van de dood en puin je herinneren aan de ramp. Veel van de overlevenden kampen nog altijd met fysieke verwondingen. Bijna iedereen rouwt om overleden familieleden.
Buitenlandse hulp heeft Haïti bereikt, maar lang niet alle slachtoffers. Internationale hulp moet worden voortgezet in de toekomst. In geen geval kan Haïti de gevolgen van de ramp alleen te boven komen.
Niettemin dringen langzaam kleine tekens van normaliteit terug tot het straatbeeld door. Vandaag bijvoorbeeld zag ik voor de eerste keer mensen van de groendienst de straat vegen en het vuilnis ophalen. Verschillende fruit- en groenteverkopers zitten op het voetpad tussen het vuilnis, verkeer en puin.
Zaken gaan voort. Banken heropenen en ook een aantal supermarkten hebben onder politiebewaking hun deuren terug geopend. Telefoon- en mobiele netwerken zijn nog steeds overbelast maar zijn, althans met periodes, wel terug beschikbaar.
Een jongeman vertelt me hoe hij bij de aardbeving alles kwijtraakte. Zijn huis, zijn baan en veel van zijn familie. Voor dagen heeft hij door de straten van Port-au-Prince gezworven met zijn inmiddels bijna lege rugzak. “Ik heb werk nodig.” zegt hij. Het leed en de droefheid zijn zo intens. Zij die de beving overleefden zijn op zoek naar een nieuw begin; hulp is nog steeds hard nodig.
Hoe zal hun toekomst eruit zien? Foto: humedica
