Lies (rechts in beeld) aan het werk in de geïmproviseerde apotheek. Foto: Humedica
Deel 2 uit het dagboek van Lies, medisch vrijwilligster in Haïti
Door Lies Schorreels, 2008/09/29
‘Maandag 22 september: we zouden terug naar Noé gaan, want ook al hadden we 200 patiënten verzorgd, er waren nog vele wachtende mensen na hen. In Noé kende ze ons al dus het schooltje was weer voor ons leeg gemaakt en de tafels en stoelen werden bijeen gezocht. De farmacie was voor mij alleen en de verpleegkundige gaf aan een tafel naast mij uitleg bij de medicatie en gaf bovendien extra medische en hygiënische voorlichting. Alles verliep van een leien dakje. De dokters consulteerden en de patiënten wachtten in de rij voor de deur. Ik had geen wachtrij en was verantwoordelijk voor de afhandeling van de medicatie.’
‘Tijdens de consultaties kwam plotseling een jongen binnen die gevochten had en een stomp in zijn buik gekregen had. Omdat wij geen benodigdheden daarvoor hadden en het toch wel acuut was, werd hij meteen, samen met zijn familie, door onze chauffeur en coördinator meteen naar het ziekenhuis in St. Marc gebracht.’
‘Dinsdag 23 september: Om half 7 moest ik er al uit om op missie te vertrekken. In Bocozell kregen we vandaag 2 verpleegkundigen mee: 1 voor de inschrijvingen en 1 als tolk voor mij die tevens de ziektestatistieken zou moeten bijhouden. De weg naar Duclas, het dorpje dat we vandaag zouden bezoeken, was alles behalve gemakkelijk. De vorige dagen waren zeer hobbelig en pijnlijk voor de rug, maar de eindbestemming was tenminste bereikbaar. Duclas was minder bereikbaar: vandaag hadden we verschillende obstakels zoals palen en balken om weg te slepen, te diepe putten die we moesten vullen of wegkappen en zeer smalle bruggetjes. Maar, na een geruime vertraging, hadden we uiteindelijk toch heelhuids het dorp bereikt.’
‘Omdat de enige plek die ter beschikking was, de kerk, onder het water en de modder stond, moesten we gewoon onder de bomen gaan staan met onze tafeltjes. Het was nogal een zicht: mijn tafeltje, onder een boom, te midden van geitenuitwerpselen rond mij…’
Nog steeds staan grote delen van het land onder water en zijn dorpen moeilijk bereikbaar. Foto: Humedica
‘Gelukkig had ik de lokale verpleegkundige bij mij, want niemand in dit dorp sprak Frans. Het werd een lastige dag: niemand begreep ons, ze vonden dat ze te weinig medicatie kregen, lachten met ons en maakten zelfs ruzie (tot schreeuwens toe) met elkaar om toch maar als eerste verzorgd te kunnen worden.’
‘Tijdens de middag waren de tolken even weg om te gaan eten toen er zich een incident voordeed nadat duidelijk werd dat niet iedereen die dag behandeld zou kunnen worden. Het was schrijnend om te zien, de mensen smeekten om eten en hulp, maar jammer genoeg moesten we een lijn trekken en konden we niet meer mensen die dag behandelen. Nadat de tolken waren teruggekeerd gaven deze uitleg, maar toch bleef er een spanning hangen. Door dit voorval hadden we maar een kleine 100 personen kunnen verzorgen die dag.’
‘Woensdag 24 september: Er was een storm / orkaan voorspelt vandaag die al boven de Dominicaanse Republiek raasde, maar omdat bij ons nog een heerlijk zonnetje scheen konden weer we toch gewoon met onze mobiele kliniek vertrekken. We zouden we erg moeten opletten; als het zou beginnen te regenen moesten we onmiddellijk vertrekken om niet vast te zitten in een dorp.’
‘Op de weg naar Debuisson zag je al dat er ’s nachts regen was gevallen. Sommige stukken waren al onder water gelopen en de rivieren stonden zeer hoog. Op een gegeven moment konden we zelfs niet meer verder met de wagen. We moesten nog 20 minuten wandelen in de bloedhete zon naar de kerk waar we vandaag onze medische post zouden opzetten. De loodzware kisten met medicatie werden gedragen door mannen uit het dorp. Die zetten zo’n kist gewoon op hun hoofd! Ongelooflijk om te zien.’
‘Het was veel te heet in de kerk en om toch het weer in ’t oog te kunnen houden, hebben we ons gewoon onder het afdak van de kerk gezet. Er was wat wind, dus dat was ook veel aangenamer. De registratie van de patiënten nam binnen plaats zodat de patiënten uit de zon konden gaan zitten.’
‘Vandaag liep alles weer wat vlotter, want er was weer een duidelijke afbakening tussen binnen en buiten. In Duclas stond iedereen buiten en op een hoop, dat zorgde voor een grote chaos. Er was wel veel rumoer in de kerk, maar dit werd opgelost met een megafoon en wij merkten niet veel van de drukte. De bevolking sprak hier ook weer Frans, dus ik kon gemakkelijker uitleggen hoe ze alles moesten gebruiken. Ik deed de farmacie dan ook alleen en de verpleegkundigen van Bocozell deden de registratie. Na 140 patiënten behandeld te hebben werd het tijd om terug te gaan, want we moesten nog 20 min wandelen voordat we bij de auto waren.’
