Lies (links) en humedica collega's. Foto: Operation Blessing
Uit het dagboek van Lies, medisch vrijwilligster in Haïti
Door Lies Schorreels, 2008/09/25
‘De Thalys vertrok 12 minuten te laat vanuit Brussel en ik had maar 9 minuten om over in Köln over te stappen naar Frankfurt. In Köln bleek de trein gelukkig te wachten, waarna hij tegen 275km/u naar de luchthaven vloog. Aan de check-in balie in Frankfurt zag ik meteen een humedica-vestje. De eerste kennismaking met Dr. Ullrich werd ingezet. Nog net op tijd maakten we ook kennis met de andere twee vrijwilligers, Irmgard en Dieter.’
‘We moesten een gemeenschappelijke taal zoeken, want mijn Duits is niet optimaal, Irmgard haar Engels is miniem en Dieter spreekt geen Frans. Het wordt de komende weken een mengeling van Duits (ik versta het wel, maar antwoordt in het Engels) en Engels (Irmgard heeft het omgekeerde).’
‘In Porte-au-prince werden we hartelijk ontvangen door Daniel, een lokale vrijwilliger die al maanden samenwerkt met Humedica. Samen met hem sprongen we in een huurauto op een zeer hobbelige (en soms overstroomde) weg naar Montrouis. Daar was de brug onderbroken dus konden we niet rechtstreeks naar St. Marc waar onze verblijfplaats is.’
‘In San Marc werden we opgewacht door de vorige coördinator, Matthias, en moesten Ullrich, Dieter, ik en nog drie andere mensen (een journalist, een man van Operation Blessing en een tolk) vanachter op de truck tussen de bagage zitten. Irmgard, Daniel en Matthias zaten van voor. Omdat ik op de truck zat, had ik een goed overzicht over het landschap, de overstroomde delen en de armoede.’
‘Vandaag (19 september) hadden we om 8 uur een vergadering in het lokale gezondheidscentrum, samen met de lokale dokter, verpleegsters en wat dokters uit nabijgelegen dorpen die dringende hulp nodig hadden. We maakten onze planning hoe we hulp kunnen bieden en hoe we daar gaan geraken.Omdat de meeste dorpen onder water staan, moeten we een boot hebben.’
Mensen hebben dringend voedsel, schoon drinkwater en medische verzorging nodig.
‘Morgen gaan we naar een nabijgelegen dorp om de eerste maal medische hulp te bieden. Lokale dokters hebben er al kunnen helpen, maar wij proberen nu op „grootschalig“ gebied verder te helpen. Omdat ik de enigste verpleegster was, zou ik het werk van 4 moeten verrichten (inschrijven, verbanden, medicatie, ...), maar nu gaat de lokale hulpverlening voor bijstand zorgen.’
‘Matthias, Dieter, de Amerikaanse ploeg en de lokale hulpverleners zijn voedselpakketten gaan verdelen in een dorp waar er dringende nood was. We konden niet mee, dus wij zorgen vandaag voor inkopen, het nazicht van de medicatie en huishoudelijke klusjes.’
‘Vandaag (20 September) was onze eerste missie. We vertrokken om 9 uur, samen met lokale dokters, verpleegkundigen, de Amerikaanse ploeg van Operation Blessing en onze lokale hulpverleners (tolken). Het was 1 uur rijden in the middle of nowhere en na 2 keer een lekke band en uiteindelijk moeten overstappen naar de andere wagen (die te krap was voor ons allemaal én koffers, dus dat gaf een hilarisch beeld van opgetrokken benen en geklutste magen), kwamen we aan in Noé, een dorpje van ongeveer 957 personen. We werden hartelijk ontvangen en de bevolking maakte meteen de school vrij zodat we een ruimte hadden voor verzorging en consultaties.’
Wachtende mensen voor de geïmproviseerde hulppost van humedica
‘De samenwerking met de lokale dokter en verpleegkundige liep over het algemeen zonder problemen, alleen was het soms moeilijk in mijn deel. Iedereen vond dat ik zeer goed werk had verricht, maar heb wel een stuk gezwoegd. Ik was verantwoordelijk voor de farmacie en de wondzorg. Aangezien ik niet alle medicatie bij farmacologische naam ken en er 3 dokters consulteerden (met tolk), had ik al snel een rij. Maar de bevolking was zeer geduldig en met een glimlach en een paar woorden Frans krijg je veel gedaan. Omdat niet iedereen Frans sprak, was het soms moeilijk uitleg te geven over de medicatie aangezien ik geen tolk had. Ik kreeg al snel hulp van een verpleegkundige om medicatie in te pakken en mij te tolken indien nodig, want ik spreek geen Creool.’
‘Na een vermoeiende hete dag zijn we tevreden huiswaarts gekeerd. We hadden iets meer dan 200 patiënten verzorgd en medicatie gegeven. Voor we naar huis keerden, moesten we wel nog naar het ziekenhuis. In het dorp was een 3 maanden oude baby zeer ziek. Hij woog 2500 gram, had uitdrogingsverschijnselen, was ondervoed, had scabiës en misschien nog veel meer. Ullrich gaf hem nog 2 dagen als hij in het dorp zou blijven. De baby moest dus dringend hulp krijgen. Omdat het zonsondergang was, waren we blij dat we het ziekenhuis bereikt hadden zonder derde lekke band. Want ook al is het landschap wondermooi en is het niet supergevaarlijk, in donker zie je totaal niets en is het toch niet al te best om alleen rond te lopen of rijden. We hebben moeder en kind alleen gelaten in het ziekenhuis voor verzorging na het aankopen van de medicatie en infusie.’
