Dit meisje op een hoekje van een foto die we kregen uit een kindertehuis in Moldavië. Een blij lachend meisje met een grote zak chips voor haar alleen.
Chips maakt blij!
Door Roy Groenewald
Roy Groenewald is sinds september 2006 vrijwilliger bij Humedica. Hij is verantwoordelijk voor de logistieke afhandeling van donaties en is tevens actief op zoek naar nieuwe hulpgoederen en donateurs. In volgend stukje vertelt hij ons over wat zijn werk nu precies inhoudt en wat hem zoal bezighoudt.
Groenteconserven in glazen potten worden graag aangenomen, want als de inhoud al lang gebruikt is, worden de potjes nog dagelijks gebruikt als drinkbeker of weckpot. Voor sommige partners is daarentegen een chipsoverschot niet meer dan “gebakken lucht” en voor het vervoersbudget “een veel te dure aardappel”. Ik begrijp dit best.
Maar wat voor onze jeugd al heel gewoon is, kan ergens anders nog pure luxe zijn. Daar kan je de kinderen nog echt blij maken met een decadent grote zak chips. Daar is een zak chips een groot feest, een moment om even extra te genieten. Gelukkig zijn er partners die graag de chips willen vervoeren naar daar waar chips nog grote luxe is, en bijvoorbeeld een kinderkamp net dat beetje extra geven.
Dat deed me denken aan mijn eigen jeugd. Als kleuter op Java mocht ik iedere week met mijn moeder naar de markt. Tientallen kraampjes met stoffen, groenten en fruit, vlees, levende kippen en kruiden, veel kruiden. Overal geuren en kleuren. En als ik me goed gedragen had, niet te veel gezeurd, dan kreeg ik wat van de laatste kraam, de kroepoekbakker. Zo’n hele grote kroepoek, zoals die hier in het Chinese restaurant. Ik was toen zelf twee kroepoeks hoog, dus die was voor mij heel groot. En dan liepen we samen naar huis. In een hand mijn krakend verse buit en aan de andere hand mijn moeder die alles weet en alles kan. Die zelfs in die drukte altijd de weg kent.
En dat kraken tussen je tanden van een hap kroepoek verbindt me nu nog steeds met dat gevoel van veiligheid van toen. Chips geven me dat gevoel ook. Nu nog.
En ik hoop maar dat ons meisje in Moldavië, als ze die chips in haar mond voelt kraken ook zo’n gevoel van veiligheid heeft. Misschien heel even maar, maar toch…
Dankzij een “Gift in Kind”!
